11.07.2022

11.07.2022 - 79 rocznica rzezi wołyńskiej!

Dzisiejsze święto związane jest z rocznicą wydarzeń z 11 i 12 lipca 1943 r., kiedy UPA dokonała skoordynowanego ataku na polskich mieszkańców ok. 150 miejscowości w powiatach włodzimierskim, horochowskim, kowelskim i łuckim. Wykorzystano fakt gromadzenia się w niedzielę, 11 lipca ludzi w kościołach. Doszło do mordów w świątyniach m.in. w Porycku (dziś Pawliwka) i Kisielinie. Około 50 kościołów katolickich na Wołyniu zostało spalonych i zburzonych. Dla upamiętnienia tego dnia, nazywanego Krwawą Niedzielą, co roku obchodzimy Narodowy Dzień Pamięci Ofiar Ludobójstwa dokonanego przez ukraińskich nacjonalistów. Dziś przypada 79 rocznica rzezi wołyńskiej, o której trzeba pamiętać, mówić, a przede wszystkim oddawać hołd pomordowanym w tym czasie rodakom. W latach 1943–1945 na Wołyniu i w Małopolsce Wschodniej ukraińscy nacjonaliści wymordowali od 80 do 120 tys. Polaków. Precyzyjna liczba ofiar nie jest możliwa do ustalenia. Celem zbrodniarzy z Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (banderowców) i Ukraińskiej Powstańczej Armii było wyniszczenie polskiego żywiołu na terenach, które uznawali za ukraińskie. W konsekwencji planowego ludobójstwa kilkaset tysięcy Polaków, ratując się przed okrutnie zadawaną śmiercią, torturami i okaleczeniem, uciekło z tych terenów.

 „….Mordowano Polaków w sposób okrutny, wszystkich od niemowląt do starców. Szanse na ratunek były niewielkie, jeśli się zważy, że na wsi wołyńskiej na jednego Polaka przypadało pięciu Ukraińców, a inteligencja, która mogłaby pomóc i zorganizować ludzi do obrony, została zdziesiątkowana lub wywieziona przez Rosjan. Jedną z przyczyn wysokich strat polskich było to, że ludności polskiej nie mieściło się w głowie, jaki los został im zgotowany przez Ukraińców. Że ktoś przyjdzie do ich domu, obrabuje i bez przyczyny wymorduje całą rodzinę. Po co? Dlaczego? Przecież nie czuli się niczemu winni, nic złego nikomu nie uczynili. Dlatego do końca nie chcieli opuszczać swych gospodarstw. Ginęli zdumieni i przerażeni tym, że męczeńska nierzadko śmierć spotyka ich z ręki dobrego znajomego czy krewnego. Ci, którzy ocaleli z pogromów, uciekali do lasu, na bagna, ukrywali się w zbożu, krańcowo wyczerpani, głodni i zmaltretowani. Częstokroć i ten ratunek okazywał się nieskuteczny, bo lasy i pola przeczesywali oprawcy. Po pogromie nacjonaliści ukraińscy nierzadko ogłaszali – w celu skłonienia ocalałych do powrotu – że napad dokonany był „przez pomyłkę” przez nieznanych sprawców i więcej nic takiego się nie powtórzy. Tymczasem powracających najczęściej już następnej nocy zabijano. Z tym chyba najtrudniej się pogodzić, gdy czyta się wspomnienia i raporty. Czasami Ukraińcy ukrywali swych sąsiadów lub krewnych – Polaków. Ale gdy wychodziło to na jaw, byli bez litości mordowani za okazane serce. W niektórych polskich miejscowościach próbowano się ratować organizując samoobrony, choć najczęściej z powodu braku broni ich działalność ograniczała się do wystawiania wart i ostrzegania mieszkańców przed napadem. Dopiero późnym latem 1943 r., kiedy większość powiatów Wołynia została „odpolszczona”, Armia Krajowa przystąpiła do organizowania, głównie z młodzieży, od[1]działów partyzanckich, które miały wspomóc ostatnie broniące się przed upowcami samoobrony; oddziały te w styczniu 1944 przeorganizowano w 27 Wołyńską Dywizję AK. Ale wówczas prawie cały Wołyń był już spustoszony. Jeszcze przed wkroczeniem Armii Czerwonej Polacy zostali na tym terenie we wsiach w większości okrutnie unicestwieni, ich dobytek spalony lub zrabowany. Autorzy szacują ilość wymordowanych Polaków na Wołyniu na 50–60 tysięcy osób. W wielu wypadkach wszyscy potencjalni świadkowie zginęli, nie mogąc świadczyć o zbrodni. Sprawcy zacierali za sobą ślady. Było to ludobójstwo wyjątkowe, objęło wszystkich Polaków od nie[1]narodzonych dzieci i niemowląt po starców, bez różnicy płci. Połączone było ze stosowaniem najbardziej barbarzyńskich tortur (zabijanie ofiar siekierami i nożami, wyrywanie części ciała, wydłubywanie oczu, przepiłowywanie, rozrywanie końmi, rozpruwanie brzuchów, obcinanie genitaliów). Nie było żadnych „wezwań do opuszczenia” ani prób wysiedlania. W mordach uczestniczyła lokalna ukraińska ludność, sąsiedzi, bandy uzbrojone w siekiery, widły, w tym także kobiety i dzieci, zajmujące się grabieżą, podpaleniami i dobijaniem rannych. Wystąpiło tu nieznane w historii zjawisko mordów na członkach najbliższej rodziny. Często przymuszano żonę lub męża do własnoręcznego zabicia współmałżonka i dzieci. Stosowano taktykę spalonej ziemi – po wymordowaniu Polaków i rozgrabieniu ich mienia palono domostwa i zaorywano ziemię. Przy okazji niszczono budynki publiczne, szkoły, kościoły, kaplice, dwory i pałace….”

Źródło: fragment z „Materiały przeglądowej konferencji naukowej „W 65. rocznicę eksterminacji ludności polskiej na Kresach Wschodnich dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich”, Warszawa 10 lipca 2008 „Konferencja IPN – Wołyń 1943 rozliczenie, Warszawa 2010” pod red. Romuald Niedzielko Seria „Konferencje IPN”: tom 41 ISBN 978-83-7629-197-0

Z tej samej kategorii
15.05.2022

Noc muzeów w Błoniu

W dn.14.05.2022 w ramach "Nocy muzeów" w Muzeum Ziemi Błońskiej, można było degustować specjały kuchni średniowiecznej przygotowane w ramach pokazu gotowania i smażenia w glinianych garnkach. Atrakcją były także podpłomyki pieczone na ognisku...
03.05.2022

Narodowe Święto Konstytucji 3 Maja

Święto Narodowe Trzeciego Maja, to dla Polaków jedna z najważniejszych dat w roku. Pierwsza w Europie, a druga na świecie konstytucja (uchwalona przez Sejm Czteroletni w roku 1791) była prawdziwym ewenementem politycznym, a zarazem próbą wydobycia...
01.05.2022

2 MAJA – DZIEŃ FLAGI RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dzień Flagi został ustanowiony przez Sejm w 2004 roku. Święto to ma wyrażać szacunek do flagi i propagować wiedzę o polskiej tożsamości oraz symbolach narodowych. Dzień Flagi Rzeczypospolitej Polskiej jako święto obchodzony jest 2 m...