Dziś, w rocznicę tragicznych wydarzeń, przypominamy o sowieckiej agresji na Polskę. 17 września 1939 roku, we wczesnych godzinach rannych (około 3-5 nad ranem), Armia Czerwona wkroczyła do wschodniej Polski, przekraczając granicę na całej jej długości – od terenów Kresów Wschodnich, w tym okolic Dubna, Łucka i Włodzimierza Wołyńskiego, aż po centralne i południowe rejony.
Ta inwazja, będąca wynikiem paktu Ribbentrop-Mołotow, rozpoczęła lata brutalnej sowieckiej okupacji w Polsce. Bestialstwo Sowietów było równe niemieckiemu – NKWD dokonywało masowych aresztowań, egzekucji i tortur na polskich oficerach, policjantach i cywilach. Kulminacją tych zbrodni stało się ludobójstwo w Katyniu w 1940 roku, gdzie zamordowano ponad 22 tysiące polskich jeńców wojennych i intelektualistów. Miliony Polaków deportowano do łagrów szacuje się, że do 1945 roku do ZSRS wywieziono nawet 1,5 miliona ludzi. Dokładna liczba zabitych i deportowanych pozostaje wciąż nieznana, a aneksja terytoriów przyniosła terror i sowietyzację, trwającą aż do końca II wojny światowej i niestety dłużej o czym pamiętamy z gorzko pamiętając lata Polski Ludowej.
Jak zakłamanym i podłym był Związek Sowiecki? 17 września 1939 roku ambasador Polski w ZSRR, Wacław Grzybowski, otrzymał wezwanie z sowieckiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, by niezwłocznie stawić się w jego siedzibie. Tam polski dyplomata musiał wysłuchać bezczelnej i pełnej kłamstw noty, którą mu wręczono. Jej styl widać w dalszym ciągu jest aktualny w polityce Rosji Putina.
Sowieci twierdzili:
„Wojna polsko-niemiecka ujawniła wewnętrzne bankructwo państwa polskiego. W ciągu dziesięciu dni działań wojennych Polska utraciła wszystkie swoje ośrodki przemysłowe i centra kulturalne. Warszawa, jako stolica Polski, już nie istnieje. Rząd polski uległ rozkładowi i nie przejawia oznak życia. Tym samym utraciły ważność umowy zawarte pomiędzy ZSRS a Polską. (…) Rząd sowiecki nie może pozostać obojętny na fakt, że zamieszkująca terytorium Polski pobratymcza ludność ukraińska i białoruska, pozostawiona własnemu losowi, stała się bezbronna. Wobec powyższych okoliczności Rząd sowiecki polecił Naczelnemu Dowództwu Armii Czerwonej, aby nakazała wojskom przekroczyć granicę i wziąć pod swoją opiekę życie i mienie ludności Zachodniej Ukrainy i Zachodniej Białorusi. Rząd sowiecki zamierza równocześnie podjąć wszelkie środki mające na celu wywikłanie narodu polskiego z nieszczęsnej wojny, w którą wepchnęli go nierozumni przywódcy, i umożliwienie mu zażycia pokojowej egzystencji”.
Pamiętajmy o ofiarach – to lekcja historii, by nigdy więcej nie pozwolić na takie sojusze zła.
